پياده روي در جزيره هرمز

براي دومين بار بود كه با گروه كوهنوردي ذوب آهن راهي جزيره هرمز ميشديم .حدود 11 شب 21/11/88 اصفهان را بسوي بندر عباس ترك كرديم اتفاق خاصي در طول مسير پيش نيامد وميشد در موعد تعين شده به بندر رسيد ولي بعد از گذشتن از حاجي آباد آشفتگي در ترافيك نمايان شد كه دليل اصلي آنرا ميتوان در بي توجهي پاره اي از هم ميهنان گرامي دانست كه جاده را ملك پدري فرض ميكنند وبهر طريق كه دوست دارند خر خود ميرانند! بن بست ترافيكي ايجاد شده سبب شد تا فاصله قبل از تونل تا گنو 7 ساعته طي شود و بناچار اقامت پيش بيني نشده در گنو را در بر داشته باشد ، اقامت در مجموعه زيباي تفريحي گنو وسپردن تن به آبگرم چشمه هاي گوگردي و شب ماني در گنو خستگي از تن بدر كرد تا در بامداد 23/11/88 راهي بندر عباس شويم.درياي آرام و هواي خنك صبحگاهي سقر كوتاه دريايي مان را دلپذير نمود. فاصله 18 كيلومتري بندرگاه پشوشهر(پشت شهر) تا اسكله هرمز را ميتوان با اتوبوس دريايي ويا قايق هاي تند رو ظرف 20 دقيقه طي كرد وپا به جزيره هرمز نهاد.اينبار گروههايي كه گذران در دامن طبيعت را بر گشت در بازارهاي شلوغ قشم و درگهان ترجيح ميدادند در جزيره پراكنده بودند كه در ورزشگاه ويا آلاچيق هاي پارك ساحلي چادر زده بودند آن روز به گشت در جزيره و بازديد از قلعه پرتقالي ها، شنا درآبهاي گرم خليج فارس در ساحل جزيره ومسابقه دوستانه فوتسال همنوردان گروه با تيمي از مردم خونگرم وصميمي جزبره كه قبلا توسط مسؤلين ورزشگاه هرمز تدارك ديده شده بود گذشت. روز بعد يكبار ديگر پياده پيرامون جزيره را طي كرديم ، جزيره زيبايي كه نه آب آشاميدني دارد نه سرسبزي ولي تا چشم قدرت ديدن دارد رنگ است و رنگ.براي پيمودن جزيره نياز به راهنمايي ويژه اي نيست كافيست يك سمت را انتخاب كني وبا پاگذاردن در ساحل پيرامون جزيره را بپيمايي ساحل خاوري ماسه ايي است و براي حركت در صبح مناسبتر، با توجه به زباله هايي كه بعد از پارك ساحلي در پاره اي از راه ريخته شده ما بعد از كارگاه تهيه پودر ماهي از جاده جد اشده ووارد ساحل شديم ، جاده اسفالته اي موازي ساحل وجود دارد كه اگر مايل به پيمايش با دوچرخه باشي گزينه مناسبي است.
پاسي از راهپيمايي گذشته شاهد برآمدن خورشيد از دل آبهاي نيلگون خليج فارسيم كه اشعه طلايي اش به زيبايي جزيره جلوه اي خاص مي دهد از كنار زيارتگاه خضر والياس مي گذريم تا در سمت جنوب شرقي به منطقه مرطوب باتلاقي ميرسيم كه از دو گذرگاه شمالي ‌‌‌ ‌‌‌‍[نزديك به جاده ساحلي كه پارسال از آن گذشتيم]ومسير جنوبي در امتداد ساحل ،اگر بخت ياري كند وسطح آب پايين باشد ميتوان به مسير ادامه داد وگرنه بايد بطرف بالا آمد ودر امتداد جاده تا مركزتحقيقات محيط زيست راه پيمود اين مركز تنها ساختمان در جنوب جزيره است كه در كنار آن پاركي ايجاد شده كه داراي امكانات مختصري است كه امكان چادرزدن و شب ماني راه فراهم مي كند. از اين ببعد منطقه كوهستاني است وصخره اي با غارهايي در كنار ساحل كه فقط در صورت پايين بودن سطح آب وعبور از ساحل قابل ديدن است.مسير در امتداد جاده طي ميشود وبعدبه کوه قرمز رنگي ميرسيم كه از ديرپا خاكش صادر ميشود و مردم محلي از خاک سرخ آن به عنوان ادويه در طبخ ماهي و نان و تهيه ترشي و مربا استفاده مي کنند.مردم محلي اين کوه را «دلک» مي نامند.اين کوه در جنوب جزيره هرمز قرار گرفته و از خاک آن در صنايع سراميک سازي و رنگسازي نيز استفاده مي شود ،راه را ادامه ميدهيم تا مجدد به ساحلي ميرسيم كه مناسب تن به آب دادن وبعد محوطه اي كه دستان هنرمندان هرمزگان نقش قالي بر خاك كشيده اند از خاكهاي هزار رنگ جزيره وسيمرغي يادآور جلال وشكوه گذشته و بعد ادامه راه تا محل آغازين و.پايان 25كيلومتر پياده روي پر نشاط.

نميشود ازجزيره نوشت ويادي از گذشته پر افتخارش نكرد.

اين جزيره در دهانه تنگه هرمز در مدخل ورودي خليج فارس از درياي عمان بين مختصات جغرافيايي "10 '25 º56 تا "08 '30 º56 طول شرقي و"07 '02 º27 تا "25 '06 º27 عرض شمالي واقع شده است. مساحت گسترده خشکي جزيره 55/42 کيلومتر مربع و طول خط ساحلي آن 15/30 کيلو متر مي باشد.

متوسط بارندگي سالانه 108 ميلي متر و ميانگين دماي سالانه 12/27 درجه سانتيگراد است، ميانگين رطوبت نسبي سالانه جزيره نيز 6/70 درصد ميباشد (سالنامه آماري استان ،1384). جزيرهٔ هرمز در وسط مرتفع وشامل تپه و کوه‌های آتشفشانی و نمکی است بلندترین نقطهٔ آن ۲۱۰ متر ارتفاع دارد ، اطراف آن را جلگه‌های پست و همواری پوشانده‌است ،
اين جزيره از لحاظ نظامي، سياسي، اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي داراي ارزش و فرصت هاي فراواني است. وجود معدن خاک سرخ، حضور بيش از 5700 نفر سکنه در جزيره، چشم انداز زيباي زمين ساختي، تنوع چشمگير کاني ها و رخنمودهاي زمين شناسي، وجود آبسنگ هاي مرجاني، سواحل صخره اي، غارهاي دريايي و شکل و جنس متنوع کرانه هاي ساحلي در کنار پوشش گياهي بومي و حيات وحش ساکن در اين جزيره و برخي يادمان هاي تاريخي و فرهنگي پيوند خورده با زندگي بومي از جمله ويژگي هايي است که مي تواند طبيعت گردان را به خود جلب کند
املای صحیح آن هرموز یا هرمزد برگرفته از کلمات خورموز یا خورموغ به معنی لنگرگاه و بندر ایالت موغستان (میناب) بوده است هرموز اصلاً نام بندری معتبر در مصب رود ميناب با خلیج فارس بوده است. شهر میناب کنونی برروی خرابه‌های این بندر ساخته شده است. هرموز قدیم در اوایل عهد مغول تجارت پر رونقی داشته است. با هجوم مغولان در حدود سال 700 هجری، مردم شهر هرموز ابتدا به جزیره قشم و سپس به جزیره هرموز که در آن زمان زرون (معرب آن جرون که بعدها نام بندری در محل بندر عباس کنونی شد و به تلفظ پرتغالی بندر گمبرون خوانده شد) نام داشت کوچ نمودند و شهری در آن بنا کردند و نام آنرا به یاد شهر قدیم خود هرموز گزاردند.
به تدریج و طی قرون بعد این شهر نام خود را به همه جزیره داد و بندر جرون (گمبرون بعدی) نام خود را از آن وام گرفت. عظمت شهر و جزیره هرموز به قدری شد که دو قرن بعد و تا زمانی که توسط پرتغالی‌ها اشغال شد مرکز ایالات خلیج فارس از جمله بحرین بوده است.
در سال ۹۰۹ یک دریانورد پرتغالی به نام آلبو کرک (Alfonso de Albouquerque) که به مستعمرات پرتغال در آسیا سفر کرده بود بر حسب اتفاق گذرش به خلیج فارس افتاد و با آن نواحی آشنایی پیدا نمود و بلافاصله با حضور در دربار مانوئل پادشاه پرتغال طرح خود برای اشغال جزایر خلیج فارس را ارائه نمود و به تصویب رساند. او در سال ۹۱۲ به خلیج فارس بازگشت و پس از کشتار و وحشیگری فراوان موفق به فتح هرموز در سال ۹۱۳ گردید و قلعه‌ای در جزیره هرمز ساخت
مردم هرمز در طول سالهای اشغال مکررا سر به شورش برداشتند که مهم‌ترین این شورشها مربوط به سالهای ۹۱۹ شمسی ، ۹۲۵ شمسی ، ۹۲۸ شمسی و ۹۵۷ شمسی بوده اند. جزیره در سال ۱۰۳۱ توسط یکی از امرای شاه عباس به نام امام قلی خان از اشغال خارج و آزاد گردید . هم اکنون آثار و خرابه‌های ابنیه و قلعه پرتغالی‌ها و توپهای آن در شمال جزیره در نزدیکی آبادی‌های فعلی دیده می‌شود.

. هرمز امروز به هیچ عنوان رونق گذشته را ندارد(تاريخجه بر گرفته از ويكييديا)
مطالب مرتبط• www.mosaferan.ir/main.asp?ID=00700